شئعرلر / م. درویش تبریزلی

 

شاققا-شاق دیر اؤلکه میزده ، گۆللـه لر شاققیلتی سی
گۆللـه لر شاققیلتی سی و بوْمبالار پاققیلتی سی

بوْش بئیین‌لر ، بوش فیکیرلر اؤلکه نی پارتلاتدیلار
هر سؤز آتدیق ، بوْش لار ایچره چیخمادی تاققیلتی سی

سؤز قابین ایشکیل‌له‌یرکن دۆشدو سؤزلر دۇستاغا
لال دوْداقدان چیخمادی بیر یوْل فیکیر چیققیلتی سی

هر گئجه یوْرقان-دؤشک ایچره وطن نیققیلداییر
چاتماییر هئچ کیمسه‌یه خسته وطن نیققیلتی سی

آنلاماز دۆنیا ندن قانمیر کی بیز شاد میللتیک
آج قارینلا مللتین قالخیب گؤیه قاققیلتی سی

جننت اهلی یوْخسول اینسانلاردی ، پول ال چیرکی دیر
شهره سالمیش قشقیریق بوْش جیب‌لرین شیققیلتی سی

دۆن گئجه بیر سؤز دئدی فخرایله جومهور باشچی میز:
شۆکر ائدین چایدانلاریز قاینیر گلیر پیققیلتی سی

کؤنلومون «درویش» وطن دردی قوْپاردیر کؤزمه سین
قهوه‌چی چای وئر کی اؤلدوردو باشیم زوْققولتوسو

(میم.درویش تبریزلی)

بؤلگویه دوشدو وطن باخ کی نلر قالدی بیزه
خیاوانلار دا ساتیلدی کوچه لر قالدی بیزه
اؤگی اولدوق بو دوغار-دوغما وطن ده نییه بیز
باخ وطن داشلیغیمیزدان دا نفر قالدی بیزه
قارا میلچک لر اوتوردو بالین اوستون بورودو
آریلار تک بیز اولورساق دا زهر قالدی بیزه
وطن عشقینده گزیردیک اوجالیقلاردا ، آما
ییخدیلار زیروه دن آخیر دره لر قالدی بیزه
ایشکیله دوشدی دوداق ، سؤز توکانین باغلادیلار
بو بازاردان داها بوش کیرکیره لر قالدی بیزه
سالدیلار دوستاقا بیر بیر او اصیل کلمه لری
قیشقیریق سالماقا بوش حنجره لر قالدی بیزه
بوغدولار سس لری ، اؤلدوردولر اندیشه لری
بوغازی قانلا بوغولموش بو شه‌هر قالدی بیزه
گئجه نی شهری اویاق ساخلادی مشروطه چی لر
یییه لیک دورماقیمیز شهره سحر قالدی بیزه
قاپیلار دوزدو دوشوبدور قیفیلا «درویش» ، آما
گون آتیبدیر اوتاقا پنجره لر قالدی بیزه

(میم.درویش تبریزلی)

Bölgüyə düşdü vətən bax kı nlələr qaldı bizə
Xiyavanlar da satıldı , küçələr qaldı bizə
Ögey olduq bu doğar-doğma vətəndə niyə buz
Bax vətəndaşlığımızdan da nəfər qaldı bizə
Qara milçəklər oturdu balın üstün bürüdü
Arılar tək biz olursaq da zəhər qaldı bizə
Vətən eşqində gəzirdik ucalıqlarda , ama
Yıxdılar zirvədən atır dərələr qaldı bizə
İşkilə düşdü dodaq , söz tukanın bağladılar
Bu bazardan daha boş kirkirələr qaldı bizə
Saldılar dusdaqa bir bir o əsil kəlmələri
Qışqırıq salmaqa boş həncərələr qaldı bizə
Boğdular səsləri , öldürdülər əndişələri
Boğazı qanla boğulmuş bu şəhər qaldı bizə
Gecəni şəhri oyaq saxladı məşrutəçilər
Yiyəlik durmaqımız şəhrə səhər qaldı bizə
Qapılar düzdü düşübdür qıfıla ” dərviş ” , ama
Gün atıbdır otaqa pəncərələr qaldı bizə

 

 

ارسال دیدگاه